Rotterdamse Rugby Club
9mei/17Off

Rotterdames kampioen 2e klasse 2016/2017: Sideline point of view

(Fotocredit: Wilco Boot)

David:

Daar was die dan de laatste competitie wedstrijd URC thuis. Maar voor dat ik met het verslag begin een soort van voorwoord. Lang geleden ben ik begonnen met het spelen van Rugby bij RRC, een klasgenoot had al talloze malen gevraagd om een keer mee te trainen. Zo gezegd zo gedaan. Na een paar keer trainen, zou ik voor het eerst gaan spelen tegen RCC in Roosendaal. Toch liep het anders, ik moest met de tegenstander mee spelen en na 15 minuten ging ik er af met een lichte hersenschudding en een ijsbeentje. Waar menig persoon zou afhaken, ging ik door en zo startte mijn 33-jarige rugby carrière. Terugkijkend hierop zie ik zoveel parallellen die samen stromen in en rond ons team en in het bijzonder deze wedstrijd. Zo is voormalig trainer van de dames Michael Patrick ook mijn trainer geweest, Cam'ron mijn teamgenoot en de referee van de wedstrijd mijn oude tweede rij maatje! Na de zwaar bevochte overwinning op de Lions stond vandaag URC op het menu. Het moeilijkste moment van de coaches is weer aangebroken: wie speelt er en waar! Een selectie van 26 speelsters om uit te kiezen een ware droom en nachtmerrie tegelijk.

Maar door een te kort aan speelsters aan de zijde van Utrecht konden wij iedereen laten spelen.
De stemming was ontspannen en iedereen gefocust op wat komen ging. We moesten ze vooral niet onderschatten, zeker niet hun voorwaartse spel wat bij heel URC altijd erg solide is. En in de tweede plaats er 4 sterke Rotterdames mee streden aan hun kant(later in de wedstrijd zelfs 6). Nee winnen zouden we, maar met mooi spel dus kwaliteit boven kwantiteit!

Ondanks het scoreverloop bleef URC overeind staan en bleven rugby spelen. De Rotterdames vonden keer op keer de gaten in de Utrechtse verdediging en zo waren er ruches van Carola en Lindsey over grote delen van het veld richting de try line van de tegenstanders. Ook zagen we dat speelsters mee door braken en support liepen links en rechts van de bal draagster. Verder liepen de Tigers uitstekend, werden op snelheid genomen en werd er met pick-up and go goed gecommuniceerd. De Rotterdamse speelsters aan de URC kant waren op dreef. Zo hadden Emma en Carola knap last van Laura die de nummer 9 positie bij URC op zich had genomen, maakte Mirjam in eerste instantie een try-saving covertackle op Lindsey en nam Leonore uiteindelijk als fly half de regie over van de Utrechtse lijn en met Queeny naast haar konden ze nog gevaarlijke breaks maken. Ook Isabel, Mos, Claire en Debbie zetten zich voor de volle 100% in. Daarvoor dank!

Na het laatste fluitsignaal werd het vieren van het kampioenschap nog eens dik overgedaan. Team Davice hebben diverse mensen al persoonlijk en publiekelijk bedankt maar bij deze willen we dit nog eens doen. Allereerst alle teams en coaches van de 2de klasse zuid voor alle spannende en leuke wedstrijden, de grondleggers van het dames rugby bij RRC the Mother Ruggers, alle coaches die ons vooraf gingen zoals Michael Patrick, Cam'ron Stewart en niet te vergeten Bjorn Buijing, onze Te(e)s de teammanager, Ruben onze H2O manager, Rudolf de medic en hulptrainer (en nog meer ), Wilco onze huisfotograaf, alle supporters en natuurlijk ons geweldige team de Rotterdames. Met zijn allen zijn we 1 grote Rugby familie en stuk voor stuk belangrijk voor het behaalde succes en daarom ons devies VOOR ELKAAR, MET ELKAAR!

Fabrice:

Ik ben als rugbyspeler opgeleid in Frankrijk, in Suresnes om precies te zijn. Ik heb toen de tijd als senioren op 2e en 3e nationale niveau gespeeld. Ik ben ook finalist van het Franse kampioenschap geweest op dit niveau. Ik heb verder gespeeld in Nederland bij Etten-Leur en Dordrecht en ben trainer geworden.
Over zondag heb ik weinig te vertellen over de wedstrijd, behalve dat ik veel respect heb voor onze tegenstander die kwam opdagen ondanks alle blessures die hun team toch hadden verzwakt. Hulde aan hun moed en vechtlust.
Kampioenen waren we al een week eerder geworden in Eindhoven maar kampioen thuis moesten we nog worden. Dit was weer een belangrijke mentale drempel waar wij overheen moesten om nog verder te groeien… Het weten dat je het kan is leuk, maar het laten zien is nog beter. De lichaamstaal van onze speelsters, de emoties die uit kwamen bij jonge en ervaren speelsters aan het einde van deze 2 wedstrijden spraken voor zich…een mooie mix van vreugd, ongeloof, trots en toch bevestiging…zoiets van “fuck we hebben het wel geflikt…zie je toch dat we het kunnen !!!”. Ik heb hier enorm van genoten en was zelf soms overrompeld van de emoties en de tranen van de Dames.
Voor mij staat het volgende vast : deze titel en promotie zijn ons niet cadeau gegeven. Dit is het resultaat van het hard werk op en buiten het veld. Deze groep, spelende en niet spelende Dames, en alle mensen die bij betrokken zijn geweest hebben deze overwinning keihard verdiend. We zijn fysiek, technisch, en vooral mentaal op individueel niveau en als groep gegroeid, en ik ben persoonlijk trots en dankbaar dat ik hier aan heb mee kunnen werken…ik ben trots op onze groep !

Ruben:

“Galary play Rotterdames in slotstuk competitie”
Op papier viel er deze week eigenlijk niets meer te behalen. Het kampioenschap was een week eerder met een draak van een wedstrijd veilig gesteld. De opdracht voor deze wedstrijd was even zo goed glashelder: Volgas gaan! Niet alleen omdat de meiden dat dit hele seizoen al hebben gedaan (met of zonder botbreuken/kneuzingen), maar natuurlijk ook ter voorkoming van blessureleed. Tja, rugby kan je simpelweg niet op 80% brengen. En niet in de laatste plaats om het grote aantal toeschouwers rijkelijk te trakteren. Welnu, die opdrachten zijn voor eigen publiek uitmuntend uitgevoerd. Inderdaad ondanks dat de tegenstander mocht beschikken over een fors aantal van onze spelers en zeker niet de minste. Er mag met 13 try’s en zelf de nul gehouden met recht gesproken worden van een walkover. De ene try was nog mooier dan de ander, de scrum stond als een huis, rucks werden stevig opgezet, de voorwaartsen beukten de weg vrij voor de creatieve en snelle lijn. Wat wil je nog meer!? Eindstand 67-0. Dat betekent overigens niet dat het allemaal moeiteloos verliep. Want ook tijdens dit soort wedstrijden kan je het toch nog laten liggen. En dan stap je met een heel ander gevoel het veld af. Maar niets van dat. Er is hard geknokt. De ware kampioen heeft zichzelf laten zien!

Er is de afgelopen week veel aandacht geweest voor spelers, oud-spelers, geblesseerden, voormalige trainers, die bloed, zweet en tranen hebben geïnvesteerd in de lange weg die tot dit kampioenschap heeft geleid. Daar is vanuit het hele team en iedereen er omheen respect voor getoond en eer betoond.
Ter aanvulling wilde ik graag met een enkel woord nog eens bewondering uitspreken voor ook de recentere en zelfs nieuwe aanwinsten, die zich in een belachelijk tempo hebben ontwikkeld. Het team is mede daardoor over de hele linie gegroeid. En het mooiste is, dat er met deze teamspirit nog ruimte is voor groei voor alle spelers en het collectief. Als die ruimte komend seizoen ook nog eens alvast een stukje wordt benut, kan het nog een bijzonder interessante competitie gaan worden!

Het is mij persoonlijk ronduit een grote eer geweest om dit seizoen deel uit te mogen maken van deze groep en te zien hoe jullie wekelijks met elkaar en voor elkaar velden en tegenstanders verslinden. Ik ben met recht onder de indruk van wat jullie presteren en verbijten. Jullie hebben mij een welkom gevoel gegeven en een plekje in het grote geheel. De drive om geen wedstrijd te missen en jullie geen druppel water te onthouden, is het natuurlijke gevolg van wat jullie uitstralen.

Waternimf
Wotm: Noa

Wotm tegenstanders: Alle Rotterdames

Tasje" Eerste Try voor Rotterdames": Irene

Next match: friendly vs Ierse dames "Shannon" komende zaterdag rond 13.00/14.00 uur

Voor foto's Wilco Boot klik hier

Voor foto's Noa klik hier

 

Reacties (0) Trackbacks (0)

Onze excuses, het reactie formulieren is op dit moment uitgeschakeld

Trackbacks zijn uitgeschakeld.

Login