Rotterdamse Rugby Club
1mei/17Off

Lions for breakfast, beer for lunch

(Fotocredit:Wilco Boot)

De Rotterdames kampioen, veel trotser kun je als captain denk ik niet zijn. Wij hebben deze tocht gezamenlijk afgelegd, voor elkaar en met elkaar! Iedereen die meeging op de weg naar het kampioenschap weet hoe intens dit was. De hoeveelheid uren die we hierin hebben gestopt, de blessures die er onderweg zijn gevallen, dat we altijd op ons allerbest moesten zijn, maar vooral hoeveel we allemaal van elkaar zijn gaan houden. Natuurlijk waren we voor dit seizoen ook al liefhebbende teamgenoten, maar dit seizoen heeft meer van ons gevraagd dan ooit.
Het klinkt cliché, maar we hebben letterlijk gehuild, gelachen, geschreeuwd en gezongen. All the way to the top!

Ik wil jullie graag ‘kort’ meenemen op deze tocht. Omdat jullie nu dit verslag lezen hebben jullie ons geholpen in deze tocht, door jullie interesse en support krijgen wij meer kracht!
Dit team begon ooit als de ‘Motherruggers’, de moeders die naast hun kids ook graag wilden shinen op het veld. Sinds die tijd hebben de moeders het team uitgebreid tot een vaste groep. Ze hebben niet alleen meer dames gevonden, maar ze hebben hun kennis en kracht gedeeld. Dankzij deze moeders staan wij hier nu (ook nog samen met een aantal van hen) op de eerste plek.
Dit seizoen is het eerste jaar dat wij onder de naam Rotterdames speelden. Onze ambitie werd voorafgaand al besproken, wij wilden dit jaar een mooie plek in de top 3 bemachtigen. Nog niet eerder hadden wij onze ambities zo uitgesproken en nog nooit eerder wilden wij allemaal hoog eindigen.
We kabbelden rustig door de eerste weken van de competitie totdat wij onszelf winterkampioen benoemden aan het einde van 2016. Een term die niet wordt gebruikt in de tweede klasse, maar wij stonden al een paar weken op de eerste plek dus hadden we deze naam wel verdiend vonden we!

Vooral na de winterstop werd het echt spannend, want onze tegenstanders hadden bewezen dat ze steeds sterker werden en ze zijn echt enorm gegroeid. We wonnen niet meer zo makkelijk als eerder of we wonnen zelfs helemaal niet meer. Toen we de eerste plek verloren wisten we allemaal dat onze ambities waren veranderd, het kampioenschap was nu zo dichtbij! De afgelopen maanden hebben we alles ingezet om onze tegenstanders te verslaan voordat ze nog beter werden.
Wij zijn echt allemaal zo trots op de groei die onze tegenstanders hebben gemaakt, we hebben het heel vaak over jullie gehad en menig wedstrijd werd gevreesd. Als wij het seizoen niet zo sterk hadden gestart had de eindscore er waarschijnlijk heel anders uitgezien. We vinden het jammer dat we jullie volgend seizoen niet meer tegenkomen.

En dan nu eindelijk de wedstrijd van 30 april, de titanenstrijd tegen Eindhoven! De Eindhovense Lions waren niet verlegen om de tweede of soms zelfs de eerste plek in te nemen en deze wedstrijd was erop of eronder. De zenuwen voor deze wedstrijd waren al weken eerder begonnen, ondanks dat we niet mochten speculeren over het bemachtigen van de eerste plaats.
De Rotterdames waren al veel te vroeg in Eindhoven. Tijdens de warming-up werden de gaten in het veld nog even gedicht en kwamen de eerste zonnestralen naar boven. Dat het zo warm zou worden hadden we niet allemaal verwacht.
De eerste kick werd genomen en de focus stond aan bij beide teams. De eerste harde tackles gaven aan dat dit een zware pot zou worden. Door de druk van beide teams kon niemand doorbreken, tot de Lions de eerste try van de wedstrijd maakten. Vol ongeloof keerden we terug achter de tryline, waar de knop direct werd omgezet en waar wij besloten dat het zo niet ging gebeuren!
Het gas ging open en we vonden elkaar op het veld. Uitstekend teamspel zorgde voor 3 Rotterdamse try’s.
Daarna werd het echt gevaarlijk, want we wisten dat de Lions nu zochten naar wraak. We wisten dat we alles potdicht moesten houden, want spelen kunnen ze zeker wel. Na enkele pogingen over links en enkele pogingen over rechts werden er een aantal penalty’s uitgedeeld voor de ‘iets te gemotiveerde speelsters’ en na een paar scrums was het moment helaas daar. Eindhoven had onze tryline gevonden en de langste speelster werd ingezet om haar arm zo ver mogelijk uit te rekken. Met de vingertoppen op de bal raakte ze net de tryline aan en stond Eindhoven na direct nog een try daarna voor op Rotterdam.
Maar Rotterdam was voor de winst gekomen en na een werkelijk fantastische try op de rechterhoek van het veld stonden wij weer voor, met maar 3 kleine punten.
Toen de Ref ons vertelde dat het de laatste actie zou zijn poepten we allemaal een beetje in onze broek geloof ik. Er werd hevig met elkaar gecommuniceerd en iedereen wist precies wat er van hen verwacht werd. Onze lijn blijft dicht! Na een scrum van Eindhoven werd de bal halverwege hun lijn geripped en maakte onze Carola de beste keuze ever door de bal direct uit te kicken: Rotterdames kampioen!!!

Al het harde werk van de afgelopen jaren werd gisteren beloond. En omdat dit niet in één jaar is bereikt willen wij graag de coaches bedanken die ons hier naartoe hebben geleid.
Lieve MP, Bjorn en Cam; bedankt voor al het harde werk van de afgelopen jaren. We hopen dat we jullie ook trots hebben gemaakt.
En uiteraard onze huidige coaches Davice (David en Fabrice); bedankt voor al jullie inzet, liefde en het geloof in ons team!
Onze sterren langs het veld: Tees, Rudolf en Ruben; zonder jullie hadden wij hier niet gestaan! En dank je Wilco, dat je door weer en wind geweldige foto's heb gemaakt.

Het moeilijkste vind ik dat we onderweg heel wat blessures hebben opgelopen en dat een aantal dames om verschillende redenen niet mee konden spelen. Onze teamgenoten die zo hard met ons hebben gevochten, maar deze wedstrijd niet op het veld stonden delen op een andere manier mee in de vreugde. Maar zonder hen waren wij nergens en het blijft nog steeds één team! Ik hoop echt dat iedereen snel weer geneest zodat wij samen kunnen genieten van de eerste klasse.

Ik heb het record gehaald voor langste verslag ooit, dus dat is ook weer voltooid.
Wij hebben de beste supporters van heel de wereld! Vier het kampioenschap met ons mee tijdens en na onze laatste wedstrijd op 7 mei. Het bier zal rijkelijk vloeien.
Happy Cappy out!
Wedstrijdverslag: Emma
Wotm aan onze kant: Caitlin
Prijs van het wekelijks veranderende tasje, met de naam: ‘Zie je, je bent nog niet te oud!’ is Mos
Wotm door de tegenpartij: Claire
Volgende en tevens laatste wedstrijd: 7 mei om 13:00 uur thuis bij RRC!

Voor foto's Wilco klik hier
Voor foto's Noa klik hier

Reacties (0) Trackbacks (0)

Onze excuses, het reactie formulieren is op dit moment uitgeschakeld

Trackbacks zijn uitgeschakeld.

Login