Rotterdamse Rugby Club
25jun/17Off

RotterDame schittert op North Sea beach rugby

Posted by Mojgan Noushazar

Een klein weekje na Ameland, staat ons eigen Lindsey weer op het zand te schitteren. Dit keer onder de noemer ALS/Springbokbar ladies. Een 5's selectie van Nederlandse dames, onder leiding van RRC'er Cam'ron Stewart.

Gisteren hebben ze in al hun wedstrijden de winst behaald. Lukt dat ze vandaag weer en kunnen ze zich kampioen noemen?

Wil je deze dames en onze Lindsey in actie zien, dan kan dat vandaag nog op de 2e dag van North Sea beach rugby in Scheveningen. Succes Lins!

 

9mei/17Off

Rotterdames kampioen 2e klasse 2016/2017: Sideline point of view

Posted by Mojgan Noushazar

(Fotocredit: Wilco Boot)

David:

Daar was die dan de laatste competitie wedstrijd URC thuis. Maar voor dat ik met het verslag begin een soort van voorwoord. Lang geleden ben ik begonnen met het spelen van Rugby bij RRC, een klasgenoot had al talloze malen gevraagd om een keer mee te trainen. Zo gezegd zo gedaan. Na een paar keer trainen, zou ik voor het eerst gaan spelen tegen RCC in Roosendaal. Toch liep het anders, ik moest met de tegenstander mee spelen en na 15 minuten ging ik er af met een lichte hersenschudding en een ijsbeentje. Waar menig persoon zou afhaken, ging ik door en zo startte mijn 33-jarige rugby carrière. Terugkijkend hierop zie ik zoveel parallellen die samen stromen in en rond ons team en in het bijzonder deze wedstrijd. Zo is voormalig trainer van de dames Michael Patrick ook mijn trainer geweest, Cam'ron mijn teamgenoot en de referee van de wedstrijd mijn oude tweede rij maatje! Na de zwaar bevochte overwinning op de Lions stond vandaag URC op het menu. Het moeilijkste moment van de coaches is weer aangebroken: wie speelt er en waar! Een selectie van 26 speelsters om uit te kiezen een ware droom en nachtmerrie tegelijk.

Maar door een te kort aan speelsters aan de zijde van Utrecht konden wij iedereen laten spelen.
De stemming was ontspannen en iedereen gefocust op wat komen ging. We moesten ze vooral niet onderschatten, zeker niet hun voorwaartse spel wat bij heel URC altijd erg solide is. En in de tweede plaats er 4 sterke Rotterdames mee streden aan hun kant(later in de wedstrijd zelfs 6). Nee winnen zouden we, maar met mooi spel dus kwaliteit boven kwantiteit!

Ondanks het scoreverloop bleef URC overeind staan en bleven rugby spelen. De Rotterdames vonden keer op keer de gaten in de Utrechtse verdediging en zo waren er ruches van Carola en Lindsey over grote delen van het veld richting de try line van de tegenstanders. Ook zagen we dat speelsters mee door braken en support liepen links en rechts van de bal draagster. Verder liepen de Tigers uitstekend, werden op snelheid genomen en werd er met pick-up and go goed gecommuniceerd. De Rotterdamse speelsters aan de URC kant waren op dreef. Zo hadden Emma en Carola knap last van Laura die de nummer 9 positie bij URC op zich had genomen, maakte Mirjam in eerste instantie een try-saving covertackle op Lindsey en nam Leonore uiteindelijk als fly half de regie over van de Utrechtse lijn en met Queeny naast haar konden ze nog gevaarlijke breaks maken. Ook Isabel, Mos, Claire en Debbie zetten zich voor de volle 100% in. Daarvoor dank!

Na het laatste fluitsignaal werd het vieren van het kampioenschap nog eens dik overgedaan. Team Davice hebben diverse mensen al persoonlijk en publiekelijk bedankt maar bij deze willen we dit nog eens doen. Allereerst alle teams en coaches van de 2de klasse zuid voor alle spannende en leuke wedstrijden, de grondleggers van het dames rugby bij RRC the Mother Ruggers, alle coaches die ons vooraf gingen zoals Michael Patrick, Cam'ron Stewart en niet te vergeten Bjorn Buijing, onze Te(e)s de teammanager, Ruben onze H2O manager, Rudolf de medic en hulptrainer (en nog meer ), Wilco onze huisfotograaf, alle supporters en natuurlijk ons geweldige team de Rotterdames. Met zijn allen zijn we 1 grote Rugby familie en stuk voor stuk belangrijk voor het behaalde succes en daarom ons devies VOOR ELKAAR, MET ELKAAR!

Fabrice:

Ik ben als rugbyspeler opgeleid in Frankrijk, in Suresnes om precies te zijn. Ik heb toen de tijd als senioren op 2e en 3e nationale niveau gespeeld. Ik ben ook finalist van het Franse kampioenschap geweest op dit niveau. Ik heb verder gespeeld in Nederland bij Etten-Leur en Dordrecht en ben trainer geworden.
Over zondag heb ik weinig te vertellen over de wedstrijd, behalve dat ik veel respect heb voor onze tegenstander die kwam opdagen ondanks alle blessures die hun team toch hadden verzwakt. Hulde aan hun moed en vechtlust.
Kampioenen waren we al een week eerder geworden in Eindhoven maar kampioen thuis moesten we nog worden. Dit was weer een belangrijke mentale drempel waar wij overheen moesten om nog verder te groeien… Het weten dat je het kan is leuk, maar het laten zien is nog beter. De lichaamstaal van onze speelsters, de emoties die uit kwamen bij jonge en ervaren speelsters aan het einde van deze 2 wedstrijden spraken voor zich…een mooie mix van vreugd, ongeloof, trots en toch bevestiging…zoiets van “fuck we hebben het wel geflikt…zie je toch dat we het kunnen !!!”. Ik heb hier enorm van genoten en was zelf soms overrompeld van de emoties en de tranen van de Dames.
Voor mij staat het volgende vast : deze titel en promotie zijn ons niet cadeau gegeven. Dit is het resultaat van het hard werk op en buiten het veld. Deze groep, spelende en niet spelende Dames, en alle mensen die bij betrokken zijn geweest hebben deze overwinning keihard verdiend. We zijn fysiek, technisch, en vooral mentaal op individueel niveau en als groep gegroeid, en ik ben persoonlijk trots en dankbaar dat ik hier aan heb mee kunnen werken…ik ben trots op onze groep !

Ruben:

“Galary play Rotterdames in slotstuk competitie”
Op papier viel er deze week eigenlijk niets meer te behalen. Het kampioenschap was een week eerder met een draak van een wedstrijd veilig gesteld. De opdracht voor deze wedstrijd was even zo goed glashelder: Volgas gaan! Niet alleen omdat de meiden dat dit hele seizoen al hebben gedaan (met of zonder botbreuken/kneuzingen), maar natuurlijk ook ter voorkoming van blessureleed. Tja, rugby kan je simpelweg niet op 80% brengen. En niet in de laatste plaats om het grote aantal toeschouwers rijkelijk te trakteren. Welnu, die opdrachten zijn voor eigen publiek uitmuntend uitgevoerd. Inderdaad ondanks dat de tegenstander mocht beschikken over een fors aantal van onze spelers en zeker niet de minste. Er mag met 13 try’s en zelf de nul gehouden met recht gesproken worden van een walkover. De ene try was nog mooier dan de ander, de scrum stond als een huis, rucks werden stevig opgezet, de voorwaartsen beukten de weg vrij voor de creatieve en snelle lijn. Wat wil je nog meer!? Eindstand 67-0. Dat betekent overigens niet dat het allemaal moeiteloos verliep. Want ook tijdens dit soort wedstrijden kan je het toch nog laten liggen. En dan stap je met een heel ander gevoel het veld af. Maar niets van dat. Er is hard geknokt. De ware kampioen heeft zichzelf laten zien!

Er is de afgelopen week veel aandacht geweest voor spelers, oud-spelers, geblesseerden, voormalige trainers, die bloed, zweet en tranen hebben geïnvesteerd in de lange weg die tot dit kampioenschap heeft geleid. Daar is vanuit het hele team en iedereen er omheen respect voor getoond en eer betoond.
Ter aanvulling wilde ik graag met een enkel woord nog eens bewondering uitspreken voor ook de recentere en zelfs nieuwe aanwinsten, die zich in een belachelijk tempo hebben ontwikkeld. Het team is mede daardoor over de hele linie gegroeid. En het mooiste is, dat er met deze teamspirit nog ruimte is voor groei voor alle spelers en het collectief. Als die ruimte komend seizoen ook nog eens alvast een stukje wordt benut, kan het nog een bijzonder interessante competitie gaan worden!

Het is mij persoonlijk ronduit een grote eer geweest om dit seizoen deel uit te mogen maken van deze groep en te zien hoe jullie wekelijks met elkaar en voor elkaar velden en tegenstanders verslinden. Ik ben met recht onder de indruk van wat jullie presteren en verbijten. Jullie hebben mij een welkom gevoel gegeven en een plekje in het grote geheel. De drive om geen wedstrijd te missen en jullie geen druppel water te onthouden, is het natuurlijke gevolg van wat jullie uitstralen.

Waternimf
Wotm: Noa

Wotm tegenstanders: Alle Rotterdames

Tasje" Eerste Try voor Rotterdames": Irene

Next match: friendly vs Ierse dames "Shannon" komende zaterdag rond 13.00/14.00 uur

Voor foto's Wilco Boot klik hier

Voor foto's Noa klik hier

 

1mei/17Off

Lions for breakfast, beer for lunch

Posted by Mojgan Noushazar

(Fotocredit:Wilco Boot)

De Rotterdames kampioen, veel trotser kun je als captain denk ik niet zijn. Wij hebben deze tocht gezamenlijk afgelegd, voor elkaar en met elkaar! Iedereen die meeging op de weg naar het kampioenschap weet hoe intens dit was. De hoeveelheid uren die we hierin hebben gestopt, de blessures die er onderweg zijn gevallen, dat we altijd op ons allerbest moesten zijn, maar vooral hoeveel we allemaal van elkaar zijn gaan houden. Natuurlijk waren we voor dit seizoen ook al liefhebbende teamgenoten, maar dit seizoen heeft meer van ons gevraagd dan ooit.
Het klinkt cliché, maar we hebben letterlijk gehuild, gelachen, geschreeuwd en gezongen. All the way to the top!

Ik wil jullie graag ‘kort’ meenemen op deze tocht. Omdat jullie nu dit verslag lezen hebben jullie ons geholpen in deze tocht, door jullie interesse en support krijgen wij meer kracht!
Dit team begon ooit als de ‘Motherruggers’, de moeders die naast hun kids ook graag wilden shinen op het veld. Sinds die tijd hebben de moeders het team uitgebreid tot een vaste groep. Ze hebben niet alleen meer dames gevonden, maar ze hebben hun kennis en kracht gedeeld. Dankzij deze moeders staan wij hier nu (ook nog samen met een aantal van hen) op de eerste plek.
Dit seizoen is het eerste jaar dat wij onder de naam Rotterdames speelden. Onze ambitie werd voorafgaand al besproken, wij wilden dit jaar een mooie plek in de top 3 bemachtigen. Nog niet eerder hadden wij onze ambities zo uitgesproken en nog nooit eerder wilden wij allemaal hoog eindigen.
We kabbelden rustig door de eerste weken van de competitie totdat wij onszelf winterkampioen benoemden aan het einde van 2016. Een term die niet wordt gebruikt in de tweede klasse, maar wij stonden al een paar weken op de eerste plek dus hadden we deze naam wel verdiend vonden we!

Vooral na de winterstop werd het echt spannend, want onze tegenstanders hadden bewezen dat ze steeds sterker werden en ze zijn echt enorm gegroeid. We wonnen niet meer zo makkelijk als eerder of we wonnen zelfs helemaal niet meer. Toen we de eerste plek verloren wisten we allemaal dat onze ambities waren veranderd, het kampioenschap was nu zo dichtbij! De afgelopen maanden hebben we alles ingezet om onze tegenstanders te verslaan voordat ze nog beter werden.
Wij zijn echt allemaal zo trots op de groei die onze tegenstanders hebben gemaakt, we hebben het heel vaak over jullie gehad en menig wedstrijd werd gevreesd. Als wij het seizoen niet zo sterk hadden gestart had de eindscore er waarschijnlijk heel anders uitgezien. We vinden het jammer dat we jullie volgend seizoen niet meer tegenkomen.

En dan nu eindelijk de wedstrijd van 30 april, de titanenstrijd tegen Eindhoven! De Eindhovense Lions waren niet verlegen om de tweede of soms zelfs de eerste plek in te nemen en deze wedstrijd was erop of eronder. De zenuwen voor deze wedstrijd waren al weken eerder begonnen, ondanks dat we niet mochten speculeren over het bemachtigen van de eerste plaats.
De Rotterdames waren al veel te vroeg in Eindhoven. Tijdens de warming-up werden de gaten in het veld nog even gedicht en kwamen de eerste zonnestralen naar boven. Dat het zo warm zou worden hadden we niet allemaal verwacht.
De eerste kick werd genomen en de focus stond aan bij beide teams. De eerste harde tackles gaven aan dat dit een zware pot zou worden. Door de druk van beide teams kon niemand doorbreken, tot de Lions de eerste try van de wedstrijd maakten. Vol ongeloof keerden we terug achter de tryline, waar de knop direct werd omgezet en waar wij besloten dat het zo niet ging gebeuren!
Het gas ging open en we vonden elkaar op het veld. Uitstekend teamspel zorgde voor 3 Rotterdamse try’s.
Daarna werd het echt gevaarlijk, want we wisten dat de Lions nu zochten naar wraak. We wisten dat we alles potdicht moesten houden, want spelen kunnen ze zeker wel. Na enkele pogingen over links en enkele pogingen over rechts werden er een aantal penalty’s uitgedeeld voor de ‘iets te gemotiveerde speelsters’ en na een paar scrums was het moment helaas daar. Eindhoven had onze tryline gevonden en de langste speelster werd ingezet om haar arm zo ver mogelijk uit te rekken. Met de vingertoppen op de bal raakte ze net de tryline aan en stond Eindhoven na direct nog een try daarna voor op Rotterdam.
Maar Rotterdam was voor de winst gekomen en na een werkelijk fantastische try op de rechterhoek van het veld stonden wij weer voor, met maar 3 kleine punten.
Toen de Ref ons vertelde dat het de laatste actie zou zijn poepten we allemaal een beetje in onze broek geloof ik. Er werd hevig met elkaar gecommuniceerd en iedereen wist precies wat er van hen verwacht werd. Onze lijn blijft dicht! Na een scrum van Eindhoven werd de bal halverwege hun lijn geripped en maakte onze Carola de beste keuze ever door de bal direct uit te kicken: Rotterdames kampioen!!!

Al het harde werk van de afgelopen jaren werd gisteren beloond. En omdat dit niet in één jaar is bereikt willen wij graag de coaches bedanken die ons hier naartoe hebben geleid.
Lieve MP, Bjorn en Cam; bedankt voor al het harde werk van de afgelopen jaren. We hopen dat we jullie ook trots hebben gemaakt.
En uiteraard onze huidige coaches Davice (David en Fabrice); bedankt voor al jullie inzet, liefde en het geloof in ons team!
Onze sterren langs het veld: Tees, Rudolf en Ruben; zonder jullie hadden wij hier niet gestaan! En dank je Wilco, dat je door weer en wind geweldige foto's heb gemaakt.

Het moeilijkste vind ik dat we onderweg heel wat blessures hebben opgelopen en dat een aantal dames om verschillende redenen niet mee konden spelen. Onze teamgenoten die zo hard met ons hebben gevochten, maar deze wedstrijd niet op het veld stonden delen op een andere manier mee in de vreugde. Maar zonder hen waren wij nergens en het blijft nog steeds één team! Ik hoop echt dat iedereen snel weer geneest zodat wij samen kunnen genieten van de eerste klasse.

Ik heb het record gehaald voor langste verslag ooit, dus dat is ook weer voltooid.
Wij hebben de beste supporters van heel de wereld! Vier het kampioenschap met ons mee tijdens en na onze laatste wedstrijd op 7 mei. Het bier zal rijkelijk vloeien.
Happy Cappy out!
Wedstrijdverslag: Emma
Wotm aan onze kant: Caitlin
Prijs van het wekelijks veranderende tasje, met de naam: ‘Zie je, je bent nog niet te oud!’ is Mos
Wotm door de tegenpartij: Claire
Volgende en tevens laatste wedstrijd: 7 mei om 13:00 uur thuis bij RRC!

Voor foto's Wilco klik hier
Voor foto's Noa klik hier

24apr/17Off

Rotterdames vs Wageningen part 3

Posted by Mojgan Noushazar


(Fotocredit: Wilco Boot/ vs Eindhoven)

Daar staan we weer, op de Rotterdamse minder groenen jacht velden. Het was tijd voor de wedstrijd tegen Wageningen thuis. 2 weken geleden stonden we tegen dezelfde tegenstander, maar dan op hun veld.
De omstandigheden waren deze week heel anders. Het veld, het weer en de opkomst van de tegenstander waren beduidend minder dan toen. Wij met een klein leger van 22! dames, moesten met maar liefst 3 van onze speelster de Wageningse gelederen aanvullen om de kickoff te laten plaatsvinden.
Een bewonderenswaardig fenomeen in het rugby, maar niemand zit er op te wachten.

De uitwedstrijd in Wageningen was een ware uitputtingsslag die pas aan het eind kon worden omgezet in winst. Ook dat verliep nu anders. Dit keer waren wij in staat om op onze eigen onderscheidenlijke manier snoeihard uit de startblokken te gaan. We stonden aan en we gingen hard. De toon was gezet. Na de eerste harde hits en goeie aanvalsopzetten was het in de 6e minuut 5-0 voor ons. Een lekker begin en dat bleek een voorbode.

Vanaf dat moment kregen wij veel meer druk op de ruck en hebben zij ons zelfs enkele keren weggezet. Maar na ruim 10 minuten doorbikkelen, volgde na 17 minuten de tweede try van onze kant.
Het tweede gedeelte van de eerste helft gaven wij wat ruimte weg door de defensieve stellingen iets te passief op te zetten. We liepen minder op. Het is niet raar dat in deze fase na ruim een half uur spelen een try werd gedrukt door Wageningen. Saillant detail is dat de try door een van onze eigen spelers werd gedrukt. Over een goede invulling van aanvulling gesproken.

Vanaf dat moment werd er door onze dames geweldig doorgepakt. Rucks werden gecleared alsof het nooit anders is geweest. Zo zie je maar dat die ruck training van de afgelopen weken toch ergens goed voor waren. Er kwam meer rust in het spel en veel meer momentum. Daar was Wageningen helemaal niet klaar voor. Binnen 5 minuten volgde het enige juiste sportieve antwoord: een hele mooie try door het hele team opgezet met conversie. Werkelijk een oogstrelende aanval. De ruststand was dus 17-5 in Rotterdams voordeel.

Wageningen heeft het Rotterdamse rugbygeweld van de eerste helft moeten bekopen met nog eens 2 geblesseerden, waardoor zij nog maar 10 eigen spelers overhadden. Nog meer chaos. De wedstrijd werd hervat met 12 van Wageningen tegen 13 van ons. Om onze captain te quoten: " nog even en we zijn sevens aan het spelen" . Zelfs met een grabbel door onze opstellingen was de mentaliteit fenomenaal! En dat was in het scoreverloop te zien. Het leek bij vlagen wel galery play. In het eerste kwartier na 'rust' drukten we maar liefst 4 try's en werd ook nog eens een conversie benut. Zo zie je maar hoe aantalen en een brede selectie van wedsrtijdfitte spelers van essentieel belang is. Niet alleen voor het moraal, maar de beste spelers van de tegenstander waren die van ons. Dat zou ook later blijken bij de woman of the match verkiezingen.

Terwijl wij frivool met hele mooie teamprestaties, bikkelharde tackels, sterke rucks en een goeie lijn uitliepen naar een voorsprong van 44-5, werd dat ook noodlottig de eindstand. Toen een speler van Wageningen haar been of enkel brak (update: gebroken kuitbeen en ontwrichte enkel) op 10 minuten voor het einde, had hervatten geen zin meer. Dat werd de eindstand. Uit de Rotterdamse erehaag voor de speler (Bo) die per brancard het veld verliet, blijkt dat wij haar een warm hart toedragen en een voorspoedig herstel gunnen. Ook blijkt hieruit dat de verpleegkundigen kippenvel kunnen krijgen, want zoiets hadden ze in geen 20 jaar meegemaakt, zeiden ze. Kennelijk hun eerste ritje naar een rugbyveld (hoor ik: zumba!?)

We hebben erg goed gespeeld deze week. Wederom een teken dat het tussen onze oren goed zit en dat we gewoon facking nice rugby kunnen spelen. We moeten blijven trainen en werken aan ons spel. Voor onszelf en voor elkaar. De competitie duurt lang. Nog 2 wedstrijden en we krijgen onze welverdiende rust. Maar alleen de eerstvolgende wedstrijd telt. Laten we daar solide spelen, ons eigen spel tot uitdrukking brengen. Dat is de doelstelling.

Wedstrijdverslag: Kim & Ruben
Wotm aan onze kant: Sophie
Dragen van het tasje van Mos, met de naam: " onze beste speler bij de tegenparty" :Marjo
Wotm door de tegenpartij: wederom Marjo. Toch nog iets waar Rotterdam en Wageningen vergelijkbaar zijn.

Volgende wedstrijd: 30 april: 11.30 ko uit vs Eindhoven

Voor foto's Wilco klik hier

11apr/170

Moeizame winst Rotterdames vs Wageningen

Posted by Mojgan Noushazar

(Fotocredit: Wilco Boot)

Een dag van onverwachte wendingen

Zondag 9 april 2017 mochten de Rotterdames aantreden in Wageningen op een allerbest tijdstip met de kick-off om 14:30. Bij aankomst, troffen we iets vreemds aan wat we de afgelopen maanden niet meer hadden gezien. Op één of andere manier zaten er allerlei groenen sprietjes op het veld, zou dat dan gras zijn? Met een heerlijk zonnetje, 20 graden en omringt door natuur voldeed het aan rugbyveld aan een idyllisch plaatje.

Met de laatste wedstrijd tegen Wageningen alweer meer dan 6 maanden geleden wisten we totaal niet wat we konden verwachten. Met zelfvertrouwen begonnen we de warming-up: “winnen van de 6de in de poel, dat moest toch wel goedkomen!?”

Bij aanvang van de wedstrijd was de missie duidelijk. Hou het simpel, blijf bij de basis en ontsteek het Rotterdamse vuur vanaf het eerste fluitsignaal. De eerste 20 minuten moet de tegenstander weten, dat het tegen Rotterdam speelt en kansloos is.

Het liep echter ‘ietsjes’ anders. Vanaf het begin van de wedstrijd werden we naar achteren gedreven. Het leek erop alsof wij nog niet wakker waren. Het oogde wat rommelig en de ruks aan onze zijde stonden niet stevig. Wageningen had maar één doel en dat was winnen van de eerste in de poel op eigen veld. Die fanatiekheid om de Rotterdames een lesje te leren resulteerde in een try in de vijfde minuut voor Wageningen.

Onze grootmoed werd meteen de kop ingedrukt. Dit zou een wedstrijd worden waar we hard voor moesten werken.

Gelukkig stond het vier minuten later weer gelijk doordat Lindsey doorbrak. Met een temperatuur boven de 20 graden, was het erg warm en loodzwaar. Van de negende tot ongeveer de zestigste minuut beukten de teams op elkaar. Wij hebben met name op onze eigen helft staan bikkelen. Tegelijk kon Wageningen er met geen mogelijkheid doorheen breken, ondanks dat ze de tryline enkele keren bijna konden ruiken. We hielden stand zoals wij dat dit seizoen al vaker hebben gedaan. De fysieke kracht en energie stroomden in de bloedhitte uit de spelers. Het was bijna niet te doen.

Totdat, jawel, het Rotterdamse vuur werd aangewakkerd. Alsof een slapende reus ontwaakte, draaide de wedstrijd om. Terwijl de lichamen van spelers van beide teams al lang leeg waren, wilden wij het meer. Wageningen was al gefrustreerd dat zij aanvielen zonder punten te scoren. Maar de wederopstanding van de Rotterdames was gewoon teveel voor ze. Er kwam momentum. Het hele team beukte er nog harder op. We liepen weer door ze heen. Aanvalsgolf na aanvalfsgolf zorgden in het laatste loodzware half uur dat iedere tien min een try werd gedrukt. Een ongelofelijke prestatie om tijdens zo'n wedstrijd onder die omstandigheden zo'n ommekeer teweeg te brengen puur op karakter en wilskracht.

Met weliswaar een veld met gras, veel onverziende weerstand van Wageningen en een ontketend Rotterdam in de laatste twintig minuten (in plaats van de eerste twintig minuten), was het absoluut een dag van onverwachte wendingen.

Maar met trost kunnen we als team naar huis gaan; zelfs het bonuspunt is veilig gesteld. De speelsters/krijgers zijn verder gegaan dan fysiek mogelijk was. Een bizarre prestatie. Na zes weken achter elkaar gespeeld te hebben, hebben de Rotterdames aankomend weekend een welverdiende en absoluut noodzakelijke rust. En dan mogen de week erop opnieuw tegen  Wageningen strijd aan gaan; dit keer op eigen veld. Laten we dit maal weer beginnen met onze ‘traditionele strategie’ en de eerste twintig minuten de wedstrijd domineren.

Kort samengevat, om eventjes Agaat en Caitlin te quoten, de wedstrijd was: “Takke warm, helemaal dood.”

Special shout-out naar de volgende dames:

‘The women of the match’ gekozen door de tegenstander is Quirenia. Ze heeft weer lekker gestreden, gebeukt en geknokt! Ze rende zelfs één keer alle lijnspelers eruit alsof ze zelf winger was!

‘The women of the match’ aan onze kant is Carola. Ze zoekt continu haar grenzen op, tackelt voor 4, totdat er letterlijk niets meer te geven is… We zijn trots op je!

‘The Changing award’ was deze week bestempeld als 'the bag of resilience' en ging mee naar huis met Leo. Ondanks de privé omstandigheden kwam je veerkrachtig terug en knalde je de gehele wedstrijd. Door jou werd de bal de lijn ingespeeld waardoor we gaten konden creëren en kansen konden benutten.

Tevens Wageningen bedankt voor jullie goeden zorgen en heerlijke Forwards belasting!

Uitslag: 5-20 winst voor Rotterdames

Wedstrijdverslag: Karin & Ruben

Volgende wedstrijd: 23-4-2017 THUIS versus RC Wageningen om 13:00

Voor foto's Wilco Boot klik hier

3apr/17Off

Rotterdames zorgen voor puntenregen op een zonovergoten dag

Posted by Mojgan Noushazar

Vorige week moesten we de zon in Rotterdam achter ons laten om naar Breda te gaan. Nu mochten we in de zonovergoten, mooiste stad van Nederland blijven om het op te nemen tegen Rus. Altijd een geduchte tegenstander.

Met weinig spelers en veel ervan - net als vorige week - niet top fit gingen we samen richting de kickoff. Gelukkig wederom onder toeziend oog van een flink aantal supporters, waaronder onze lieve Joos. Super dat zij in rolstoel en al aanwezig was. Datzelde geldt trouwens voor meer geblesserden en zwangere teamgenoten. Hoe moeilijk is het om langs de lijn de moeten staan en toch te komen! Hulde!
De start van ons hechte team bracht Rus van haar stuk. In het eerste kwartier waren onze hits bruut en was onze aanvalsopzet onhoudbaar. Ze kregen het er flink van langs, ondanks de warmte en alle pijntjes. Al na 13 minuten spelen waren 3 try's gedrukt. En drie keer is scheepsrecht, want de tweede conversie belandde nog op de paal, maar de derde vloog feilloos tussen de palen. Een voorsprong van 17-0 binnen het kwartier, een ideale start van de wedstrijd was werkelijkheid.

Rus mag dan niet de makkelijkste tegenstander zijn, maar de groei van ons team heeft een wig gedreven in de onderlinge kwaliteit. Wij waren gewoon beter op alle fronten. Zelfs met wederom positie wisselingen en zelfs met welgeteld 1 wisselspeler.
Beide teams hadden het moeilijk met de brandende lentezon. Water was nodig en koud water een luxe.
Maar de opponent, noch de warmte weerhielden ons van de vierde en vijfde try in de eerste helft.

Net voor rust pakte Rus op een onbewaakt moment een try mee en daarbij ook de conversie. Maar daar werd het Utrechtse offensief ook direct een halt toe geroepen. De teamspirit was een cruciale factor in de tweede helft. Dat was een fase waar wilskracht zwaarder woog dan fysieke mogelijkheden. Er was zoveel energie gestoken in de eerste helft dat een evengoed vervolg nagenoeg onmogelijk was.
Op dat karakter volgde het eerste half uur van de tweede helft bijna systematisch iedere 10 minuten een try. Je kon de klok erop gelijk zetten. De Rotterdames hebben de hele wedstrijd vooruit gelopen en met nog eens 2 try's in de slotminuten preikte de mooie eindstand op het scorebord: 60-7. Een keurige weergave van het krachtsverschil op het veld. Wat een natuurgeweld van onze zijde!
Wederom staat iedere speler zijn "mannetje" en ieder gaat voor elkaar. Met of zonder pijn. Met of zonder wisselspelers. Alle spelers raken ontketend, waardoor het wekelijks moelijker wordt om een woman of the match te kiezen. Deze week was het aan onze zijde: super Leo. Enorm verdiend! Onze Agaath, fullback/flanker/vliegende keep/etc werd door Rus verkozen tot woman of the match.
Het tasje van de hand van Mos ging naar Anouk voor de heerlijke runs en tackles.
Al met al een prachtige dag voor de RRC, omdat de mannen ook prachtige prestaties hebben geleverd en omdat de derde helft zo fenomenaal was. Laten we niet wennen aan de euforie, maar keihard werken voor iedere volgende wedstrijd. Het wordt warmer en dus zwaarder, maar de Rotterdamse teamspirit zal zegevieren!!

Wedstrijdverslag: Isabelle & Ruben

Volgende wedstrijd: 9-4-2017 Uit vs RC Wageningen k.o. nntb

Voor foto's Suus klik hier

 

Login